افواجى از هفتاليان نيز ديده شدند . واقعهء مهم اين لشكركشى فتح آمد بود ، كه بدست كواذ افتاد . اما هجوم قبايل هون ، كه از دروازه‌هاى خزر ( معبر داريال ) پيش آمدند . شاهنشاه را مصمم كرد ، كه صلحى به مدت هفت سال با قيصر منعقد كند ( 505 يا 506 ميلادى ) . آنگاه بدفع مهاجمين پرداخت و آنان را مغلوب كرده باز پس راند ، ولى ده سال بعد قوم ديگر از هون موسوم به سابير « 1 » بارمنستان و آسياى صغير تاختند « 2 » . كواذ شهرى از قفقاز را كه پرتو « 3 » نام داشت ، مبدل بحصنى حصين كرده ، پيروز كواذ نام داد و به اين وسيله در برابر مهاجمين وحشى دژ سرحدى محكمى برآورد « 4 » . اين دوره از سلطنت كواذ قرين آرامش و صفا بود و البته در اين زمان شاهنشاه ايران بآبادى و عمران كشور ، چنان كه در خوذاى نامگ مسطور شده ، دست زده است ، قناتها و جداولها و پلها ساخت و شهرها پى افكند از قبيل ايران آسان كرد كواذ در خوزستان « 5 » و رام كواذ در سرحد فارس و خوزستان « 6 » و كواذخوره در ايالت پارس « 7 » . در حدود 519 سخن جانشينى پادشاه بميان آمد . از آنجا كه كواذ بنيان سلطنت و شالوده دولت خود را محكم كرده بود ، مانعى نديد كه طرز قديم ساسانيان را احياء كند ، يعنى شخصا جانشين خود را برگزيند « 8 » و در اين كار كامياب شد .

--> ( 1 ) - Sabire ( 2 ) - ماركوارت ، ايرانشهر ، ص 64 - 63 و 107 . ( 3 ) - Parsav ( 4 ) - ماركوارت ، ايرانشهر ، ص 118 . در جنگ دوم كواذ با روم شرقى جزو لشگر ايران سابيرها نيز بوده‌اند . ( پروكوپيوس ، 1 ر 15 ر 1 ) . ( 5 ) - طبرى ص 88 - 887 ، نلدكه ، ص 146 . ( 6 ) - بالاتر ، ص 278 . ( 7 ) - ثعالبى ، ص 594 ؛ فارسنامه ، ص 84 . ( 8 ) - بالاتر ، ص 88 - 287 .